1. تفاوت بین ترکیب شیمیایی و اساس خواص مکانیکی چیست؟
کویل گالوانیزه: پایه آن از فولاد کم کربن- با روکش روی است.
استحکام بالا: به طور معمول قوی تر از آلیاژهای آلومینیوم است.
سختی بالا: مقاوم در برابر سایش بیشتر، اما همچنین باعث سایش بیشتر ابزارها و قالب ها در طول پردازش می شود.
مدول الاستیک بالا: تقریباً 200 گیگا پاسکال، که به معنای برگشت فنری قابل توجه در هنگام خم شدن است، که برای جبران نیاز به طراحی قالب دقیق دارد.
کویل آلیاژ آلومینیوم: انواع متداول عبارتند از سری 1000 (آلومینیوم خالص)، سری 3000 (Al-Mn) و سری 5000 (Al-Mg).
استحکام کم: با این حال، استحکام ویژه (استحکام / چگالی) زیاد است.
سختی کم: نرم و به راحتی خراشیده می شود، اما با مقاومت پردازش کم.
مدول الاستیک کم: تقریباً 70 گیگا پاسکال، که به معنای بازگشت فنر کمتر در حین خم شدن است و دستیابی به زوایای خمش دقیق را آسانتر میکند.
2. مقایسه فرآیندهای برش و پانچ، چه نتایجی حاصل می شود؟
آلیاژ آلومینیوم: به وضوح برتر است. با توجه به استحکام و سختی کمتری که دارد، نیروی و انرژی کمتری برای برش و بلانینگ مورد نیاز است. سایش قالب ها و ابزارهای برش نیز به میزان قابل توجهی کاهش می یابد و در نتیجه عمر ابزار بیشتر و راندمان پردازش بالاتری دارد.
کویل گالوانیزه: به ماشین های پانچ و برش بزرگتر نیاز دارد. لایه سخت روی و زیرلایه فولادی سایش لبه های برش قالب را تسریع می کنند.
3. فرآیندهای خمشی و شکل دهی چگونه با هم مقایسه می شوند؟
آلیاژ آلومینیوم: همچنین برتر. کاهش برگشت فنری آن کنترل زاویه خم و شکل شکل گرفته را برای اپراتورها آسان تر می کند. آلیاژ آلومینیوم همچنین دستیابی به منحنی دلخواه را برای رولسازی پیچیده آسانتر میکند.
کویل گالوانیزه: بزرگترین چالش، برگشت فنری است. اپراتورها باید با تجربه باشند و برای رسیدن به زاویه 90 درجه دقیق، بازگشت فنری را با "خم شدن بیش از حد" جبران کنند. این به زمان بیشتری برای تنظیم نیاز دارد.
4. اثرات مقایسه بین کشش عمیق و کشش چیست؟
آلیاژهای آلومینیوم عموما عملکرد بهتری دارند. بسیاری از آلیاژهای آلومینیوم (مانند 3003 و 5052) شکل پذیری بسیار خوبی دارند، که آنها را برای کشیدن عمیق و تشکیل قطعات پیچیده (مانند گلدان و قوطی) مناسب-می کند.
سیم پیچ های گالوانیزه: در حالی که خود زیرلایه فولاد کم کربن نیز بسیار انعطاف پذیر است، اما مستعد نوارهای Lüders (همچنین به عنوان خطوط لغزش شناخته می شود)، خطوط کرنش نامنظم روی سطح هستند که ظاهر را تخریب می کنند. در قسمت هایی که نیاز به پرداخت سطحی دقیق دارند از این امر اجتناب شود.
5. فرآیندهای جوشکاری چگونه با هم مقایسه می شوند؟
کویل گالوانیزه: به وضوح برتر است. فرآیندهای جوشکاری فولاد گالوانیزه بسیار بالغ هستند و امکان جوشکاری استاندارد MAG و جوشکاری نقطه ای مقاومتی را فراهم می کنند. این تکنیک ها به راحتی در دسترس هستند و به راحتی قابل استفاده هستند.
آلیاژ آلومینیوم: چالش های مهمی را به همراه دارد.
لایه متراکم اکسید آلومینیوم روی سطح (نقطه ذوب تقریباً 2050 درجه) بسیار بالاتر از بستر آلومینیومی (نقطه ذوب تقریباً 660 درجه) است که برای شکستن آن نیاز به قدرت بالا یا تکنیک های جوشکاری تخصصی (مانند جوشکاری AC TIG) دارد.
یک گاز محافظ-با خلوص بالا (مانند آرگون) مورد نیاز است.
رسانایی حرارتی بالا منجر به اتلاف سریع گرما می شود و احتمال بروز نقص های نفوذ ناقص را افزایش می دهد.
ضریب انبساط حرارتی بالا منجر به اعوجاج قابل توجه جوش می شود.