1.چالش های جوشکاری کویل های گالوانیزه چیست؟
روی تقریباً در دمای 420 درجه ذوب می شود، اما تنها در دمای 907 درجه می جوشد.
از سوی دیگر، فولاد تقریباً در دمای 1500 درجه ذوب می شود. در حین جوشکاری قوس الکتریکی و سایر عملیات جوشکاری ذوبی، ناحیه قوس به دمای بیش از 1500 درجه می رسد و باعث می شود لایه روی اطراف به سرعت تبخیر و بجوشد.
این دو مشکل جدی ایجاد می کند:
بخارات سمی: اکسید روی تبخیر شده (دوم اکسید روی) برای بدن انسان مضر است و در صورت استنشاق می تواند باعث "بیماری دود فلز" شود که نیاز به تهویه قوی دارد.
بدتر شدن کیفیت جوش: بخار روی می تواند به داخل حوضچه جوش کشیده شود و در طول خنک شدن و انجماد جوش نمی تواند از آن خارج شود و در نتیجه تخلخل، عدم همجوشی و ترک در جوش ایجاد می شود که به شدت استحکام جوش را کاهش می دهد.
2-روش های رایج جوشکاری کویل های گالوانیزه چیست؟
جوشکاری فیوژن: بسیار دشوار است. به طور معمول نیاز به:
پوشش روی را به طور کامل از محل جوش (با آسیاب کردن یا ترشی کردن) جدا کنید.
از میله ها یا سیم های جوشکاری که به طور خاص برای فولاد گالوانیزه طراحی شده اند، با پوشش یا ترکیبی که به خروج بخار روی کمک می کند، استفاده کنید.
از یک شیار J- برای ایجاد مسیری برای خروج بخار روی استفاده کنید.
کاهش حرارت ورودی جوشکاری تبخیر روی را به حداقل می رساند.
لحیم کاری: مشکل لحیم های قلع معمولی فولاد را به خوبی خیس نمی کنند و لایه روی با لحیم کاری واکنش داده و ترکیبات بین فلزی شکننده ایجاد می کند و در نتیجه اتصالات لحیم ضعیف ایجاد می شود.
3. چالش های لحیم کاری کویل های قلع شده چیست؟
چالش های اصلی: خواص آلودگی قلع و نقطه ذوب پایین
قلع دارای نقطه ذوب بسیار پایین تنها 232 درجه است.
در حین جوشکاری قوس الکتریکی، دمای بالا باعث می شود که لایه قلع فورا ذوب شده و وارد حوضچه جوش شود.
قلع یک ناخالصی مضر در جوش های فولادی است که به طور قابل توجهی خواص مکانیکی فلز جوش را کاهش می دهد و به ویژه حساسیت آن را به ترک خوردگی داغ (ترک انجماد) به طور چشمگیری افزایش می دهد. این باعث می شود جوش بسیار شکننده و مستعد ترک خوردن شود.
4. روش های متداول لحیم کاری برای کویل های قلع شده چیست؟
لحیم کاری فیوژن: بسیار دشوار است و تضمین کیفیت جوش دشوار است. آبکاری قلع باید به طور کامل از ناحیه جوش جدا شود. در غیر این صورت، ترک ها تقریباً قطعی هستند. حتی مقادیر کمی از باقی مانده قلع می تواند مشکلات جدی ایجاد کند.
لحیم کاری نرم: بسیار آسان. این بزرگترین مزیت کویل های قلع شده است. از آنجایی که لحیم کاری اساساً از قلع تشکیل شده است، فلزی شبیه به آبکاری قلع، کاملاً ترکیب شده و خیس می شود و یک اتصال لحیم کاری قوی ایجاد می کند. به همین دلیل است که سرنخ های قطعات الکترونیکی و PCB ها اغلب برای تسهیل لحیم کاری قلع می شوند.
5. خلاصه و پیشنهادات انتخاب چیست؟
اگر فرآیند اتصال اولیه شما لحیم کاری است (لحیم کاری نرم):
قلع{0}}روکش دار را انتخاب کنید. این به طور طبیعی برای لحیم کاری طراحی شده است و فرآیند را ساده، قابل اعتماد و کارآمد می کند.
از سیم پیچ گالوانیزه اجتناب کنید، زیرا تقریباً غیرممکن است که به یک اتصال محکم با لحیم کاری برسید.
اگر فرآیند اتصال اولیه شما جوشکاری ذوبی است، مانند جوشکاری قوس الکتریکی یا جوشکاری MIG/MAG:
هر دو دور از ایده آل هستند، اما سیم پیچ گالوانیزه نسبتاً بیشتر جوش داده می شود زیرا فرآیندهای ثابت (البته پیچیده) برای مقابله با لایه روی وجود دارد.
سیم پیچ پوشش داده شده قلع برای جوشکاری ذوبی تقریباً یک «نه-نه» است، زیرا حتی کوچکترین اثری از آلودگی قلع میتواند باعث شکست فاجعهبار جوش شود.
بهترین روش: در هر صورت، مطمئنترین و مطمئنترین روش این است که قبل از جوشکاری، پوشش را از هر دو طرف اتصال به طور کامل جدا کنید و فولاد پایه را در معرض دید قرار دهید. سپس، همانطور که با فولاد استاندارد جوش می دهید. پس از جوشکاری، یک درمان مقاوم در برابر خوردگی (مانند رنگ آمیزی یا پاشش روی) روی ناحیه جوش اعمال کنید.