1. مکانیسم فیزیکی اساسی جدا شدن لایه روی چیست؟
لایه روی و زیرلایه فولاد به سادگی از نظر فیزیکی چسبیده نیستند، بلکه یک پیوند متالورژیکی قوی از طریق تشکیل یک لایه آلیاژ آهن-به دست میآید. در حین گالوانیزه کردن معمولی گرم، زمانی که ورق فولادی تمیز در مذاب روی غوطه ور می شود، اتم های آهن با اتم های روی واکنش می دهند و به طور متوالی یک لایه آلیاژی متراکم از فازهای δ و ζ را تشکیل می دهند و لایه روی بیرونی ترین لایه را می پوشاند.
مکانیسم اساسی جدا شدن، شکسته شدن این پیوند متالورژیکی است. این شکست می تواند در لایه آلیاژی (مثلاً اگر لایه آلیاژ خیلی ضخیم و شکننده باشد)، در سطح مشترک بین لایه آلیاژ و زیرلایه (مثلاً به دلیل ناخالصی)، یا بین لایه آلیاژ و لایه روی خالص رخ دهد. هنگامی که نیروی پیوند سطحی نتواند تنش های خمشی، ضربه ای یا خوردگی را در طول پردازش یا استفاده بعدی تحمل کند، لایه روی به صورت تکه یا پودر پوسته می شود.

2. چگونه باقی مانده روی سطح بستر باعث لایه برداری لایه روی می شود؟
این شایع ترین علت لایه برداری در خط تولید است. اگر امولسیون، روغن نورد، پودر آهن یا گرد و غبار روی سطح نوار نورد سرد باقی بماند و قبل از ورود به حمام روی کاملاً پاک نشود، این آلایندهها مانند «یخبندان محافظ» عمل میکنند و از تماس مستقیم روی مذاب و زیرلایه آهن جلوگیری میکنند. این منجر به مناطقی می شود که در آن لایه آلیاژی نمی تواند تشکیل شود یا لایه آلیاژی تشکیل شده بسیار نازک و ناپیوسته است.
در چنین مناطقی، لایه روی به نظر می رسد که اندود شده است، اما در واقع صرفاً به صورت مکانیکی در اطراف آلاینده ها پیچیده شده است، با چسبندگی بسیار ضعیف. در طول صاف کردن، مهر زدن یا حتی آزمایشهای خمشی ساده، لایه روی به صورت تکهای جدا میشود و سطح خاکستری خاکستری را که معمولاً به عنوان "آهن در معرض" شناخته میشود، نمایان میکند. بنابراین، یک فرآیند کامل تمیز کردن قبل از آبکاری (شستشوی قلیایی، تمیز کردن الکترولیتی، مسواک زدن) اولین خط دفاعی در برابر لایه برداری است.

3. هنگامی که سطح زیرلایه بیش از حد واکنش پذیر باشد یا دارای محتوای سیلیکون غیرعادی باشد چه مشکلاتی ایجاد می شود؟
اگر سطح زیرلایه بیش از حد واکنشپذیر باشد یا ترکیب شیمیایی خود فولاد از محدوده طبیعی فراتر رود، میتواند منجر به رشد شدید-بینظم و بیش از حد لایه آلیاژ شود و به اصطلاح «اثر ساندلین» یا یک لایه آلیاژی فوق-ضخیم را تشکیل دهد.
به طور خاص، هنگامی که محتوای سیلیکون در فولاد بین 0.05٪ تا 0.15٪ است یا وقتی محتوای سیلیکون + فسفر به محدوده خاصی می رسد، واکنش آهن{3}}روی به طور غیرعادی شدید می شود و یک لایه آلیاژ فاز δ{4} به شدت در حال رشد و شل ایجاد می کند. این لایه آلیاژی بسیار شکننده است، دارای حفره های داخلی زیاد، انبساط حجمی زیاد و استحکام بسیار کم است. هنگامی که سیم پیچ گالوانیزه تحت خمش یا ضربه قرار می گیرد، ترک ها به راحتی در این لایه آلیاژی شکننده ایجاد و منتشر می شوند و در نهایت باعث می شوند که کل لایه روی به همراه بخشی از لایه آلیاژ به طور شکننده ای جدا شود. این جداشدگی اغلب با لایه ای از بقایای آلیاژ خاکستری مشخص می شود که هنوز پس از جدا شدن لایه روی سطح زیرلایه را می پوشاند.

4. استرس در حین ماشینکاری چگونه باعث جدا شدن لایه روی می شود؟
حتی با اتصال متالورژیکی کامل، اگر تغییر شکل مکانیکی بعدی از حد شکل پذیری خود لایه روی فراتر رود، جدا شدن رخ می دهد. لایه گالوانیزه اساسا یک پوشش فلزی با مقداری شکل پذیری است، اما بسیار کمتر از بستر فولادی.
هنگامی که سیم پیچ های گالوانیزه تحت خمش شعاع کوچک، کشش عمیق یا صاف شدن شدید قرار می گیرند، سطح بیرونی ورق فولادی کشیده می شود، در حالی که سطح داخلی فشرده می شود. لایه روی خالص می تواند تا حدی تغییر شکل دهد، اما لایه ترد آلیاژ آهن-روی (به ویژه فاز δ در نزدیکی زیرلایه) تقریباً هیچ شکل پذیری ندارد. هنگامی که کرنش کششی یا فشاری از مقدار بحرانی لایه آلیاژی (معمولاً کمتر از 1٪) فراتر رفت، ابتدا ریزترک ها در لایه آلیاژ ظاهر می شوند. با تشدید تغییر شکل، ترک ها در امتداد سطح مشترک منتشر می شوند و در نهایت باعث می شوند که کل لایه روی از لبه های ترک جدا شود. شدت جدا شدن با ضخامت پوشش همبستگی مثبت دارد: هر چه لایه روی ضخیم تر باشد، لایه آلیاژ ضخیم تر است و جدا شدن آن در طول پردازش آسان تر است.
5. چگونه عوامل خورنده در محیط استفاده منجر به جدا شدن{1}مرحله اواخر پوشش روی می شود؟
حتی اگر چسبندگی در کارخانه رضایتبخش باشد، محیطهای خورنده نامطلوب در هنگام ذخیرهسازی، حمل و نقل یا استفاده طولانی مدت میتوانند پوشش روی را از لبهها یا عیوب موضعی «باز کند».
این عمدتاً به دلیل دو مکانیسم است: شکست ناشی از هیدروژن-و گسست کاتدی. به عنوان مثال، در اتمسفرهای مرطوب صنعتی یا دریایی حاوی سولفید، محیط های خورنده می توانند به سطح مشترک بین پوشش روی و زیرلایه فولادی نفوذ کنند و سلول های ریز خوردگی را تشکیل دهند. زیرلایه فولادی که به عنوان آند عمل می کند، به آرامی خورده می شود و فشار هیدروژن حاصل در سطح مشترک تجمع می یابد و باعث می شود که پوشش روی از زیرلایه "برآمده" شود و در نهایت منجر به جدا شدن- ناحیه وسیعی شود. سناریوی دیگر این است که پوشش روی در لبه بریده سیم پیچ گالوانیزه ابتدا خورده می شود و محصولات خوردگی منبسط شده، پوشش های روی دست نخورده مجاور را جدا می کنند و پدیده "لایه شدن" را ایجاد می کنند. بنابراین، حفاظت از رطوبت در حین ذخیره سازی و حمل و نقل، و جلوگیری از رطوبت زیاد طولانی مدت و آلودگی زیاد در محیط استفاده، برای حفظ چسبندگی پوشش روی{7} طولانی مدت بسیار مهم است.

