مواد بسترهای کویل گالوانیزه چگونه طبقه بندی می شوند؟

1. برای طبقه بندی مواد بستر کویل های گالوانیزه از چه استانداردهایی استفاده می شود؟

مواد بستر کویل های گالوانیزه عمدتاً بر اساس استانداردهای بین المللی یا صنعتی طبقه بندی می شوند که رایج ترین آنها GB/T 2518 (چین)، ASTM A653 (ایالات متحده آمریکا) و EN 10346 (اروپا) است. هسته طبقه بندی بر اساس ترکیب شیمیایی زیرلایه، خواص مکانیکی (مانند استحکام تسلیم و استحکام کششی) و کاربردهای پردازش است، و آنها را به دسته هایی مانند درجه تجاری عمومی، درجه مهر زنی، درجه کشش عمیق و درجه ساختاری تقسیم می کند. دسته های مختلف با کنترل های مختلف بر روی محتوای کربن، منگنز، فسفر، و گوگرد و همچنین الزامات افزایش طول بعدی پس از گالوانیزه مطابقت دارند.

2. تفاوت های اصلی بین مواد زیرلایه کیفیت تجاری (CQ) و کیفیت طراحی (DQ) چیست؟

پاسخ: بسترهای با کیفیت تجاری (CQ) برای خمش ساده یا پردازش مسطح مناسب هستند. محتوای کربن آنها معمولاً 0.02٪ تا 0.10٪ است، استحکام تسلیم تقریباً 140 تا 210 MPa است، و ازدیاد طول نسبتاً کم است. از سوی دیگر، بسترهای با کیفیت ترسیم (DQ) به شکل پذیری بهتری نیاز دارند. آنها از بسترهای فولادی کشته شده آلومینیوم زدایی شده با محتوای کربن حتی کمتر (معمولاً 0.02٪ تا 0.06٪) و افزودن مقادیر کمی تیتانیوم یا نیوبیم برای پالایش دانه استفاده می کنند. قدرت تسلیم آنها تقریباً 120 تا 180 مگاپاسکال است و ازدیاد طول 10٪ تا 20٪ بیشتر از CQ است. بسترهای DQ برای ساخت قطعاتی که به عمق خاصی از مهر و موم نیاز دارند، مانند پانل های داخلی خودرو و محفظه های تهویه مطبوع مناسب هستند.

3. مواد مورد نیاز ویژه برای کیفیت کشش عمیق (DDQ) و کیفیت کشش عمیق اضافی (EDDQ) چیست؟

پاسخ: کیفیت کشش عمیق به بسترهایی با نسبت کرنش پلاستیکی بسیار بالا (r-ارزش) و شاخص های سخت شدن کار (n-مقدار) نیاز دارد. معمولاً از فولاد IF (فولاد بینابینی) به عنوان زیرلایه با محتوای کربن زیر 0.005% استفاده می کند و تیتانیوم یا نیوبیم را برای تثبیت اتم های کربن و نیتروژن باقیمانده اضافه می کند و در نتیجه موادی بدون ازدیاد طول تسلیم و ناهمسانگردی کم به وجود می آید. کیفیت کشش عمیق بیشتر عناصر ناخالصی (گوگرد < 0.01٪، فسفر < 0.015٪) را در مقایسه با DDQ کاهش می دهد، و ساختار دانه یکنواخت تری را از طریق کنترل دمای نورد گرم ویژه به دست می آورد، و آن را برای قطعات پیچیده کشیده شده مانند پانل های جانبی خودرو و پانل های درب مناسب می کند.

4. مواد زیرلایه سیم پیچ های گالوانیزه ساختاری-بر اساس درجه مقاومت چگونه طبقه بندی می شوند؟

پاسخ: زیرلایه‌های درجه{0} ساختاری بر عملکرد مهر زنی تأکید نمی‌کنند، اما بر اساس استحکام تسلیم یا استحکام کششی درجه‌بندی می‌شوند. نمرات رایج شامل S220GD، S250GD، S350GD، و S550GD (طبق استاندارد EN 10346) است. "S" نشان‌دهنده فولاد سازه‌ای است، و "GD" نشان‌دهنده-گالوانیزه گرم است. اعداد نشان دهنده حداقل قدرت تسلیم (بر حسب مگاپاسکال) است. به عنوان مثال، بستر S350GD دارای محتوای کربن و منگنز بالایی است (منگنز می تواند به بیش از 1.0٪ برسد)، و مقادیر کمی نیوبیم، وانادیم یا تیتانیوم را برای میکروآلیاژ اضافه می کند. از طریق نورد و سرد کردن کنترل‌شده، استحکام دانه‌ای ریز حاصل می‌شود که منجر به استحکام تسلیم حداقل 350 مگاپاسکال و استحکام کششی 420 تا 500 مگاپاسکال می‌شود. می‌توان از آن برای اجزای باربر{18} مانند سقف ساختمان، قاب دیوارهای جداکننده و اجزای ماشین‌آلات مهندسی استفاده کرد.

5. آیا در انتخاب مواد زیرلایه بین فرآیندهای مختلف گالوانیزه (-گالوانیزه گرم در مقابل الکترو-گالوانیزه کردن) تفاوت وجود دارد؟

پاسخ: بله، تفاوت هایی وجود دارد. زیرلایه‌های-گالوانیزه داغ عمدتاً از فولاد-کم کربن یا فولاد بسیار{3}}کم{4}}کربن (مانند فولاد IF) استفاده می‌کنند، زیرا بستر نیاز به بازپخت شدن و غوطه‌وری در دمای بالا-(تقریباً 460 درجه) در حمام روی دارد. این امر مستلزم آن است که این ماده مقاومت حرارتی و چسبندگی خوبی به لایه روی داشته باشد و نمی تواند حاوی عناصری باشد که به راحتی باعث شکنندگی فلز مایع شوند. الکترو{9}}گالوانیزه کردن یک لایه روی را در دمای اتاق رسوب می‌کند و نیاز کمتری به خواص رئولوژیکی دارد. بنابراین، طیف مواد زیرلایه وسیع‌تر است، از جمله فولاد با استحکام بالا (مانند فولاد دوبلکس DP، فولاد چند فاز CP) و حتی برخی از فولادهای ضد زنگ. با این حال، سطح بستر باید بسیار تمیز و عاری از رسوبات اکسید باشد. در غیر این صورت، یکنواختی پوشش ضعیف خواهد بود. علاوه بر این، در زیرلایه‌های گالوانیزه الکترو{14}معمولاً برای حفظ خواص مکانیکی اولیه فولاد با استحکام{17}از صفحات سرد{15}نورد شده{16} استفاده می‌شود.