س: آیا چقرمگی کویل های گالوانیزه روی پوشش روی تأثیر می گذارد؟
پاسخ: بله، اینطور است. چقرمگی سیم پیچ های گالوانیزه-یعنی توانایی ماده برای جذب انرژی تغییر شکل پلاستیک قبل از شکست-تنها توسط زیرلایه فولادی تعیین نمی شود. وجود پوشش روی، چقرمگی کلی سیم پیچ گالوانیزه را از چندین جهت تغییر می دهد. مطالعات نشان دادهاند که در مقایسه با بستر مشابه، ورقهای فولادی گالوانیزه داغ کاهش استحکام کششی و ظرفیت تغییر شکل پلاستیک را نشان میدهند. کاهش پلاستیسیته عمدتاً ناشی از ریزترکهایی است که در هنگام گالوانیزه گرم- روی سطح زیرلایه ایجاد میشوند، در حالی که کاهش استحکام به دلیل استحکام کمتر پوشش روی سطح در مقایسه با زیرلایه فولادی است. علاوه بر این، انواع مختلف پوشش (پوشش روی خالص، روی{9}}روکش آلیاژ آهن) تأثیرات متفاوتی بر چقرمگی دارند. بنابراین، هنگام ارزیابی چقرمگی کویل های گالوانیزه، پوشش روی باید به عنوان یک عامل مستقل در نظر گرفته شود و به سادگی نمی توان آن را با شاخص چقرمگی زیرلایه یکسان کرد.

2. تأثیر ترکیبات بین فلزی در پوششهای آلیاژ روی{1}}روی چقرمگی چیست؟
الف: پوششهای آلیاژ روی{0}}از چندین لایه نازک از ترکیبات بین فلزی آهن-روی، از جمله فاز Γ، فاز Γ1، فاز δ و فاز ز تشکیل شدهاند. این ترکیبات بیشتر سخت و شکننده بوده و دلیل اصلی کاهش چقرمگی کویل های گالوانیزه می باشد. در میان آنها، داخلی ترین فاز Γ، نزدیکترین به بستر، یک فاز شکننده است و بیشترین تأثیر را بر چسبندگی پوشش دارد. هرچه فاز Γ ضخیم تر باشد، پودر شدن و کندن آن آسان تر است. فاز Γ1 مجاور، اگرچه می تواند از انتشار جانبی ترک ها جلوگیری کند، خود تا حدودی شکننده است. شبکه-مثل فاز δ در وسط دارای انعطاف پذیری خوبی است و یکی از معدود لایههای چقرمگی-در پوشش است. فاز ζ خارجی در هنگام تغییر شکل مستعد ترک خوردگی است و در امتداد مرزهای فاز منتشر می شود. تفاوت های زیاد در پلاستیسیته بین فازها در پوشش آلیاژی به دلیل درجات مختلف تغییر شکل در حین مهر زنی باعث ایجاد تنش های داخلی در داخل پوشش و سطح مشترک پوشش / بستر فولادی می شود که منجر به ترک زودرس پوشش و کاهش قابل توجه چقرمگی سیم پیچ گالوانیزه در طول خمش، کشش عمیق و سایر پردازش ها می شود.

3. ریزترک های ایجاد شده در طی فرآیند گالوانیزه چگونه بر چقرمگی تأثیر می گذارند؟
پاسخ: فرآیند گالوانیزه گرم{0}}خود باعث ایجاد ریزترکها در لایه روی و سطح زیرلایه میشود. این ترکها به نقاط تمرکز تنش تبدیل میشوند که به طور مستقیم و منفی بر چقرمگی تأثیر میگذارند. تحقیقات یک مسیر چند مرحلهای را برای شروع و انتشار ترک نشان میدهد: اول، به دلیل تنش پسماند، ریزترکها در-درجه حرارت بالا σ-لایه FeZn10 تشکیل میشوند. هنگامی که در معرض تنش کششی خارجی قرار می گیرند، ترک ها در امتداد مرزهای دانه در این لایه به سمت بالا منتشر می شوند. متعاقباً، ترکها به لایه ζ-FeZn13 منتقل میشوند و به انتشار در امتداد رابط فاز FeZn13{10}}Zn ادامه میدهند. در نهایت، آنها دوباره در امتداد مرزهای دانه در سطح η{12}}لایه روی منتشر می شوند تا زمانی که پوشش کاملاً شکسته شود. این حالت انتشار ترک چند مرحلهای از فاز شکننده داخلی به خارج به این معنی است که حتی قبل از اینکه تنش کلی به استحکام تسلیم بستر برسد، ترکهای پوششی قبلاً شکل گرفته و منتشر شدهاند. برای سیمپیچهای گالوانیزه که به خمش مکرر یا کشش عمیق نیاز دارند، این ریزترکها انتشار را در طول تغییر شکلهای بزرگ تسریع میکنند و حتی به داخل بستر گسترش مییابند و ذخایر چقرمگی مواد را در طول سرویس به شدت تضعیف میکنند.

4. آیا روکش روی باعث شکنندگی هیدروژنی در کویل های گالوانیزه می شود؟
ج: بله. تردی هیدروژنی مکانیسم مهم دیگری است که به وسیله آن چقرمگی کویل های گالوانیزه تحت تاثیر پوشش روی قرار می گیرد، به ویژه در جوهای دریایی یا محیط های مرطوب. اگر پوشش روی در حین سرویس آسیب ببیند، حفاظت کاتدی را برای زیرلایه فولادی ایجاد می کند. با این حال، یک پتانسیل حفاظتی بیش از حد منفی می تواند منجر به تکامل هیدروژن در سطح فولاد شود. اتم های هیدروژن به داخل شبکه ماتریس نفوذ می کنند و باعث کاهش شدید چقرمگی مواد می شوند. مطالعات نشان میدهد که نفوذ هیدروژن در آب دریا به طور قابلتوجهی ازدیاد طول پس از شکست و چگالی انرژی فولاد گالوانیزه داغ را کاهش میدهد و حالت شکست آن را از شکست انعطافپذیر به شبه-شکستگی شکننده تغییر میدهد. با افزایش زمان سرویس، محتوای هیدروژن در مواد به طور مداوم افزایش مییابد و حساسیت به تردی هیدروژن نیز افزایش مییابد. به همین دلیل است که واشرهای فنری، بستها و غیره با استحکام بالا، معمولاً پس از گالوانیزه کردن نیاز به عملیات حرارتی حذف هیدروژن ویژه دارند (معمولاً در دمای 190 تا 230 درجه به مدت 6 تا 8 ساعت نگه داشته میشوند) تا خطر شکستگی شکننده کاهش یابد.
5. عوامل اصلی موثر بر چقرمگی کویل های گالوانیزه چیست؟ چگونه می توان از آنها اجتناب کرد؟
ج: عوامل مؤثر بر چقرمگی کویل های گالوانیزه را می توان عمدتاً به صورت زیر دسته بندی کرد: اول، ضخامت و نوع پوشش{0}}هرچه لایه روی ضخیم تر باشد، خطر شروع و انتشار ترک بیشتر می شود. پوشش های آلیاژی به دلیل وجود ترکیبات بین فلزی سخت و شکننده، عموماً چقرمگی کمتری نسبت به پوشش های روی خالص دارند. دوم، ترکیب بستر{2}}محتوا و نسبت عناصری مانند سیلیکون و منگنز در بستر بر رفتار اکسیداسیون انتخابی در طول بازپخت تأثیر میگذارد. هنگامی که یک فاز ζ شکننده در سطح مشترک شکل میگیرد، سطح مشترک در طول آزمایش کششی مستعد ترکخوردگی است و ترکها در زیرلایه منتشر میشوند که منجر به کاهش چقرمگی میشود. سوم، فرآیند تولید-گرم-دمای گالوانیزه گرم، زمان غوطه وری، و فرآیندهای آلیاژی همگی بر ضخامت و توزیع هر فاز در پوشش تأثیر میگذارند و در نتیجه عملکرد چقرمگی را تغییر میدهند. برای جلوگیری از تخریب چقرمگی، اقدامات زیر توصیه میشود: انتخاب انواع پوشش مناسب با توجه به نیازهای پردازش (اولویت پوششهای روی خالص را به پوششهای آلیاژی برای قطعات کششی عمیق). ضخامت لایه روی را به شدت کنترل کنید تا از بیش از حد مشخصات طراحی جلوگیری کنید. بهینه سازی ترکیب بستر برای سرکوب تشکیل فازهای شکننده سطحی نامطلوب. و برای قطعات گالوانیزه با استحکام بالا، یک فرآیند عملیات حرارتی حذف هیدروژن اضافه کنید تا از تردی ناشی از هیدروژن جلوگیری کنید.

