1. چالش های اصلی در پردازش کویل های گالوانیزه چیست؟
محافظت از پوشش روی: از خراشیدگی و لایه برداری جلوگیری کنید که می تواند بر مقاومت در برابر خوردگی تأثیر بگذارد.
فرزهای کنترلی: فرزهای ایجاد شده در حین برش زدن و مهر زنی نیاز به درمان دارند.
روانکاری: برای جلوگیری از خراشیدگی و اطمینان از چسبندگی پوشش روی، باید در هنگام مهر زنی یک روان کننده مناسب انتخاب شود.
2. چالش های اصلی در پردازش فولاد تنگستن چیست؟
سرعت حذف مواد بسیار کم: "برش" ناکارآمد غیرممکن است. حذف برای حذف تکه تکه تنها به ماشینکاری سنگ زنی یا تخلیه الکتریکی (EDM) متکی است.
هزینه بالا: تجهیزات تخصصی (EDM، ماشین های سنگ زنی) و مواد مصرفی (چرخ های الماسی، الکترودها) گران هستند.
مستعد بریدگی و ترک خوردن: به دلیل شکنندگی زیاد، تنش نامناسب در حین پردازش به راحتی منجر به ایجاد ترکهای ریز{0}}یا بریدگی در لبهها و گوشهها میشود.
محدودیت های شکل: ساخت اشکال پیچیده بسیار دشوار است. به طور معمول، فقط هندسه های ساده را می توان از طریق EDM تولید یا پردازش کرد.
3. پردازش کویل های گالوانیزه چقدر دشوار است؟
پردازش کویل های گالوانیزه اساساً پردازش "فولاد ملایم + پوشش نرم" است.
**مواد پایه:** فولاد نورد شده معمولاً-سرد-کم کربن مانند SPCC یا DC01، دارای استحکام و سختی بسیار کم، انعطاف پذیری خوب است و تغییر شکل و برش بسیار آسان است.
**پوشش:** لایه روی بسیار نرم است و عملکرد اصلی آن محافظت در برابر خوردگی است.
بنابراین، مشکل در پردازش آن نه در "این که آیا می توان آن را پردازش کرد"، بلکه در "نحوه پردازش آن با کیفیت بالا" نهفته است:
**محافظت از لایه روی:** در حین جابجایی، باز کردن و شکل دهی، هرگونه خراش تیز می تواند به لایه روی آسیب برساند، بستر فولادی را در معرض دید قرار دهد و نقطه شروع زنگ زدگی آینده را تشکیل دهد.
**شکلپذیری:** اگرچه شکلگیری آسان است، اما ممکن است لایه روی در اثر کشش یا خمش شدید، ترکهای ریز ایجاد کند یا کنده شود.
**جوشکاری:** هنگام جوشکاری قطعات گالوانیزه، نقطه جوش روی (تقریباً 900 درجه) بسیار کمتر از نقطه ذوب فولاد (تقریباً 1500 درجه) است. در حین جوشکاری، روی تبخیر میشود و بخارات سمی تولید میکند و نقصهایی مانند تخلخل و ایجاد سرباره در جوش ایجاد میکند. فرآیندهای خاصی مورد نیاز است (مانند تنظیم پارامترها و استفاده از سیم جوش مخصوص).
4. پردازش فولاد تنگستن چقدر دشوار است؟
به دلیل سختی فوق العاده بالای آن، روش های برش سنتی کاملاً بی اثر هستند. باید از روش های غیر متعارف استفاده کرد:
ماشینکاری تخلیه الکتریکی (EDM):
ماشینکاری تخلیه الکتریکی (EDM): این روش از یک الکترود غوطه ور در یک مایع عایق (نفت سفید) برای ایجاد تخلیه جرقه پالسی بین الکترود و کاربید تنگستن استفاده می کند. دمای بالای آنی (8000-12000 درجه) فلز را ذوب میکند، تبخیر میکند و حذف میکند. این روش اولیه برای ماشینکاری قطعات کاربید تنگستن پیچیده شکل (مانند حفره های قالب) است. کند و پرهزینه است.
Wire EDM: این نوعی از EDM است که از سیم مولیبدن متحرک به عنوان الکترود استفاده می کند که عمدتاً برای برش کانتور دو بعدی استفاده می شود.
سنگ زنی:
سنگ زنی با استفاده از چرخ های سنگ زنی فوق سخت الماس یا CBN انجام می شود. این روش اولیه برای دستیابی به ابعاد-دقت بالا و پرداخت سطح است. با این حال، سرعت حذف مواد بسیار کم است و سایش چرخ ها زیاد است.
لاف زدن:
قطعات کوچک درج کاربید تنگستن، که قبلاً به شکل خاصی شکل گرفته اند، معمولاً برای ایجاد ابزارهای برش (مانند ابزار تراش و فرز) روی یک نگهدارنده ابزار فولادی لحیم می شوند. این خود نوعی پردازش "مونتاژ" است.
5. تفاوت بین پردازش کویل های گالوانیزه و پردازش فولاد تنگستن چیست؟
پردازش کویل های گالوانیزه مانند برش کاغذ با یک جفت قیچی تیز است. نکته کلیدی این است که کاغذ را تمیز بدون خراشیدگی برش دهید.
پردازش کاربید تنگستن مانند صیقل دادن و حک کردن الماس با الماس دیگر است. شما فقط می توانید از چیزی سخت تر و با راندمان بسیار کم برای شکل دادن به آن استفاده کنید.