1. چگونه جریان جوشکاری را کنترل کنیم؟
جریان ناکافی: گرمای ناکافی، قطر قطعه جوش کوچک یا وجود ندارد، که در نتیجه استحکام جوش بسیار کم است. تحت کشش و برش مستعد پارگی مستقیم در امتداد سطح مفصل (شکست پارگی سطحی) است.
جریان بیش از حد: افزایش سریع گرما باعث پاشیده شدن فلز داخلی می شود که نه تنها کیفیت سطح جوش را پایین می آورد (تورفتگی های بیش از حد عمیق) بلکه باعث تضعیف استحکام جوش و ایجاد تمرکز تنش می شود.
نحوه تعیین محدوده جریان مناسب: محدوده جریان مناسب باید از طریق آزمایش بر اساس ضخامت و جنس صفحه تعیین شود. به عنوان مثال، برای فولاد استحکام بالا DP980 با ضخامت 1.2 میلی متر، محدوده جریان توصیه شده 7.5 تا 9.5 کیلو آمپر است. در حالی که برای فولاد DP780، 8{10}}10 کیلو آمپر را می توان تحت فشار الکترود 3-4 کیلونیوتن استفاده کرد. اصول مشابهی را می توان برای فولاد کم کربن مورد استفاده در قفسه های تولید اعمال کرد، اما مقادیر خاص باید از طریق قطعات آزمایشی تأیید شوند.
2. چگونه می توان زمان جوش و فشار الکترود را متعادل کرد؟
زمان: زمان انرژی دهی باید با جریان مطابقت داشته باشد تا از رشد کافی قطعه جوش بدون گرم شدن بیش از حد اطمینان حاصل شود. برای مواد ورق خاص، یک محدوده زمانی بهینه وجود دارد.
فشار: فشار ناکافی منجر به مقاومت بالای تماس می شود که به راحتی باعث پاشش می شود. فشار بیش از حد منجر به مقاومت تماس کم می شود که نیاز به افزایش متناظر در جریان جوشکاری دارد. هر دو باید به صورت هم افزایی تنظیم شوند.
3. چگونه الکترودها را انتخاب و نگهداری کنیم؟
مواد الکترود: برای ورقهای فولادی سرد معمولی-نورد شده، الکترودهای آلیاژی کروم-مس (Cr{-Cu) یا کروم{3}}زیرکونیوم{4}}مس (Cr{5}}Zr{-Cu) با رسانایی متوسط و استحکام متوسط توصیه میشوند. این الکترودها تعادل خوبی بین هدایت و مقاومت در برابر تغییر شکل ایجاد می کنند.
وضعیت الکترود: سطح کار الکترود باید صاف نگه داشته شود. با افزایش چرخههای جوشکاری، سطوح انتهایی الکترود فرسوده، تغییر شکل داده یا به ناخالصیها میچسبند که منجر به کاهش چگالی جریان و کیفیت جوش ناپایدار میشود. بنابراین، تعمیر و نگهداری منظم الکترود یک روش ضروری است.
4. پس از اتمام جوشکاری، چگونه تشخیص می دهید که اتصال جوش واجد شرایط است؟
نشانگر هسته قطر قطعه جوش است: ظرفیت تحمل بار یک اتصال جوش در درجه اول به قطر قطعه جوش آن بستگی دارد. هرچه قطر بزرگتر باشد، نیروی کششی بیشتری می تواند تحمل کند. این صنعت معمولاً از فرمول تجربی "5√t" (که در آن t ضخامت ورق فلز است) برای برآورد حداقل قطر قطعه جوش مورد نیاز استفاده می کند.
حالت شکست ایدهآل: شکست{0}بیرون کشیدن: در طول آزمایش مخرب، حالت شکست ایدهآل این است که یک سوراخ «دکمهای»- در مواد پایه در اطراف محل اتصال جوش بکشید، بهجای اینکه خود اتصال جوش در وسط شکافته شود. این حالت "شکست-بیرون کشیدن" نشان می دهد که استحکام اتصال جوش بیشتر از ماده پایه است، که نشانه ای از قابلیت عبور است.
5. نکات کلیدی برای عملیات عملی چیست؟
درمان سطحی: ورقهای فولادی سرد-نوردیده شده معمولاً دارای لکههای روغن و یک لایه اکسیدی اندک هستند. اگرچه ورقهای نورد سرد تمیزتر از ورقهای نورد شده{{3} گرم هستند، اما سطح باید قبل از جوشکاری تمیز باشد و عاری از لکههای شدید روغن، زنگ زدگی یا ناخالصی باشد. در غیر این صورت ممکن است پاشیدگی یا جوش ناقص رخ دهد.
مشخصات جوشکاری: در جایی که ظرفیت تجهیزات اجازه می دهد، تا حد امکان از جوشکاری "مشخصات سخت" با پارامترهای بالا (جریان زیاد، زمان کوتاه) استفاده کنید. این به بهبود راندمان حرارتی و تولید و کاهش تغییر شکل قطعه کار در اثر گرما کمک می کند.
نگرانی برای ورقهای گالوانیزه: هنگام استفاده از ورقهای نورد سرد گالوانیزه{{0} وضعیت پیچیدهتر است. وجود لایه گالوانیزه پنجره جوش را باریک می کند و به جریان جوش بالاتر (تقریباً 2 کیلو آمپر بیشتر) نیاز دارد تا یک قطعه جوش مناسب تشکیل شود. این امر مستلزم کنترل دقیق تری پارامتر است.
بازرسی قطعه آزمایش: قبل از تولید انبوه یا پس از تغییر دسته مواد، انجام جوشکاری قطعه آزمایش و آزمایش مخرب برای تأیید تناسب تنظیمات پارامتر ضروری است.